تلگرام
کانال ائل در تلگرام
دنبال کنید

به بهانه رجعت پیکر مطهر همرزم شهید عبداللهی؛

خوش آمدی دلاور ولی بی عباس چرا؟ / سلطانمرادی برگشت اما سفیر آذربایجان همچون نگینی در شامات ماند

سلطان مرادی برگشت اما حاج عباس همچنان در حریم حرم یار ماند تا همچون نگینی از غیرت دیار آذربایجان در معرکه شام در امانت بماند و سفیری باشد در سرزمین غربت اهل بیت(ع).

خوش آمدی دلاور ولی بی عباس چرا؟ / سلطانمرادی برگشت اما سفیر آذربایجان همچون نگینی در شامات ماند

 ائل / صابر عیسی پور

خبر رجعت پیکر مطهر شهید مدافع حرم علی سلطانمرادی بعد از سه و نیم سال به همان اندازه ای که خوشحالم کرد؛ زخم بر دلم نهاد.

دمدمه های غروب از گلزار شهدای وادی رحمت و از مزار یادبود شهید جاویدالاثر حاج عباس عبداللهی تازه برگشته بودم که از طریق رسانه ها در جریان خبر رجعت پیکرش شدم، اما ناخودآگاه اشک از نهادم سرازیر شد و زیر لب زمزمه کردم: خوش آمدی دلاور ولی بی عباس چرا؟

بهمن سال 93 بود که با همرزم غیور تبریزی خود «شهید حاج عباس عبداللهی» در منطقه درعا سوریه، برای شناسایی رفته بود که آنجا به کمین می‌خورند. نیروهای مقاومت خواسته بودند گروهی در منطقه‌ای جلو بروند و شرایط منطقه را بررسی کنند که این دو گفته بودند «نه؛ خطر دارد اول ما برویم و امنیت و پاکسازی منطقه را اعلام کنیم تا به دوستان دیگر خطری نرسد.» جلو می‌روند و آزادی سه چهار روستا را هم در بی‌سیم به دوستانشان اعلام می‌کنند. در نهایت در یکی از روستاها به یک کمین می خورند و نزدیک به 20 یا 30 نفر از اشقیای زمان سر این دو ریخته و شهیدشان کرده و جسارت هایی نیز بر پیکر مطهرشان می کنند.

امروز که پیکر علی آقا برگشت، غم سه ساله تازه تر شد و چشمان منتظرمان بیش از پیش انتظار سردار جاویدالاثرمان را می کشد. آن زمان که پیکر خسته اش زیر پای شمرهای زمانه در خاک افتاده بود؛ تمام روضه های عاشورا تجسم یافت. البته چنین عاقبتی برای او دور از ذهن نبود، اویی که عمری روضه خوانی ارباب کرده بود، باید که همانند روضه ها به دیدار معشوق می رفت.

سلطان مرادی برگشت اما حاج عباس همچنان در حریم حرم یار ماند تا همچون نگینی از غیرت دیار آذربایجان در معرکه شام در امانت بماند و سفیری باشد در سرزمین غربت اهل بیت(ع).

با دوستان خود به اشتراک بگذارید

https://goo.gl/aN1LBi
*** Section News End AdSense ***
*** Section AdSense ***